رفع مشکل درگاه پرداخت آنلاین

به گزارش روابط عمومی مؤسسه خیریه توانبخشی معلولین ذهنی تهران، از تاریخ ۲۵ فروردین ماه، درگاه پرداخت آنلاین مؤسسه دچار اختلالات فنی شده بود که با پیگیری های صورت گرفته، مشکل مرتفع گردیده است و خیرین گرامی می توانند همانند گذشته کمک های نقدی خود را از طریق پرداخت آنلاین وب سایت یاران مهربانی انجام دهند.

 

اختلال اوتیسم در سه سال اول زندگی بیشتر شایع است

به گزارش یاران مهربانی به نقل از ایسنا، دانشیار گروه روان‌پزشکی دانشگاه علوم پزشکی استان کردستان گفت: بیماری اوتیسم نوعی اختلال رشدی از نوع روابط اجتماعی بوده که با رفتارهای ارتباطی و کلامی غیرطبیعی قابل شناخت بوده و علائم این اختلال قبل از سه‌سالگی بروز می‌کند و علت اصلی آن هنوز ناشناخته مانده است.

اوتیسم نوعی اختلال رشدی است که بر رشد طبیعی مغز در حیطه تعاملات اجتماعی و مهارت‌های ارتباطی تأثیر می‌گذارد. علائم این اختلال تا پیش از سه سالگی بروز می‌کند و علّت اصلی آن ناشناخته‌است. اوتیسم ارتباط با دیگران و دنیای خارج را برای مبتلایان به اوتیسم، دشوار می‌سازد.

اوتیسم اختلالی عصبی و رشدی در کودکان است که طی سال‌های اخیر رشد چشمگیری داشته و به دغدغه بسیاری از خانواده‌ها تبدیل‌شده است، کودکان مبتلابه این اختلال شرایط روحی و روانی خاصی را دارند که همچون سایر بیماری‌های خاص حمایت همه‌جانبه دولت و جامعه را برای تجربه کردن زندگی عادی می‌طلبد.

دکتر فایق یوسفی در گفت‌وگو با ایسنا، در این خصوص اظهار کرد: اختلال طیف اوتیسم یک اختلال عصبی رشدی است که در دوران کودکی و قبل از سه‌سالگی بروز می‌کند، این بیماری با تأثیر بر روی مغز افراد مبتلا، باعث می‌شود که کودکان در سه حوزه تعاملات اجتماعی، ارتباط با دیگران و نداشتن ابزارهایی برای تعاملات ازجمله تماس چشمی مشکل داشته باشند.

دانشیار گروه روان‌پزشکی دانشگاه علوم پزشکی استان کردستان، بابیان اینکه چهار مشخصه برای شناسایی این بیماری وجود دارد، ذکر کرد: کودکانی که در سن ۱۲ماهگی هجا به کار نمی‌برند، در ۱۹ماهگی کلمه نمی‌گویند، قبل از ۲۴ماهگی ترکیب دو کلمه را نمی‌گویند و کودکانی که قادر به برقراری تماس چشمی نیستند دارای اختلال اوتیسم می‌باشند.

یوسفی عنوان کرد: از عوامل احتمالی این بیماری علت شناخته‌شده و مشخصی برای اوتیسم کشف نشده اما تحقیقات نشان داده است که احتمال تأثیر عوامل ژنتیکی و دارویی در بروز این بیماری وجود دارد.

وی با اشاره به اینکه در خانواده‌هایی که این بیماری نسل به نسل انتقال پیدا می‌کند احتمال کودکان مبتلابه اوتیسم بیشتر است، تصریح کرد: مصرف قرص‌های دیابت و مسکن در زمان بارداری و سن بالای پدر و مادر از عوامل تولد نوازد مبتلابه بیماری اوتیسم است.

 

دانشیار گروه روان‌پزشکی دانشگاه علوم پزشکی استان کردستان، بیان کرد: علائم شایع اوتیسم شامل عدم برقراری ارتباط چشمی، ناتوانی کلامی، انواع رفتارها و علاقه به بازی‌های تکراری، تأخیر در یادگیری و حرف زدن، بی‌توجهی به احساس درد، وابستگی شدید به پدر و مادر و عدم ارتباط با دیگران در روابط اجتماعی می‌شود.

وی با اشاره به اینکه در این بیماری از هر ۱۰۰ نفر یک نفر مبتلا می‌شود، عنوان کرد: بیماری اوتیسم در پسران چهار برابر شایع‌تر از کودکان دختر است.

یوسفی با اعلام اینکه ۸۰ درصد مبتلایان اوتیسم طبق آمار هوش کمتری دارند و در سطح نرمالی نیستند، ادامه داد: افراد مبتلابه اوتیسم که دارای ضریب هوشی بالای ۸۵ درصد هستند بدون هیچ‌گونه تأخیر زبانی می‌توانند صحبت کنند و این افراد ضریب هوشی نرمالی دارند.

وی گفت: کودکان مبتلابه اوتیسم شدید،  ضریب هوشی کمتر از ۷۰ درصد دارند که ممکن است همراه با عقب‌ماندگی باشد، همچنین کودکان دارای ضریب هوشی ۷۰ تا ۸۹ درصد نیز در مرز قرار دارند و در رده کودکان دارای اختلال اوتیسم متوسط قرار می‌گیرند که نا عادی هستند و نه عقب‌مانده.

یوسفی به معیارهای تشخیص اوتیسم اشاره کرد و گفت: نارسایی‌های پایدار در ارتباط اجتماعی، نقص در ادارک کاربرد مهارت‌های ارتباطی برای اهداف اجتماعی، کمبود در رفتارهای غیرکلامی و ناتوانی در درک معانی پنهان و مبهم زبان از معیارهای تشخیص اوتیسم است.

وی با اشاره به اینکه افراد دارای اوتیسم علائم مختلف و گوناگونی از خود نشان می‌دهند، بیان کرد: طبقه‌بندی اوتیسم شامل اوتیسم کلاسیک(اختلال اوتیسم)، اختلالات نافذ رشد، تشخیص نیافته(مجموعه‌ای از ویژگی‌ها را شامل می‌شود که شبیه به اوتیسم است اما به‌شدت اوتیسم نیستند)، سندروم رت (اختلالی ارثی که در دختران را تحت تأثیر خود قرار می‌دهد علائم شناختی دارد و با حمله‌های صرعی همراه است که با افزایش سن اضافه می‌شود)، اختلال اسپرگر(اختلالی که ویژگی‌های اوتیسم را دارد اما توانمندی زبانی فرد بدون آسیب باقی می‌ماند، می‌شود.

دانشیار گروه روان‌پزشکی دانشگاه علوم پزشکی استان کردستان، افزود: بیماری اوتیسم ممکن است هم‌زمان با چند بیماری همراه باشد، گاهی فرد مبتلابه اوتیسم بیش‌فعال بوده و رفتارهای خطرناکی انجام می‌دهد، بی‌نظم و همیشه در حال جنب‌وجوش و یا حواس‌پرت است که با تشخیص درست باید درمان هم‌زمان انجام شود.

وی گفت: برنامه‌های آموزشی، رفتاری و سایر فن‌های آموزشی که معطوف به ایجاد تغییر در رفتار کودک مبتلابه اوتیسم و دادن فرصتی برای رشد و بهبودی رفتاری است ازجمله مداخلات روانی مؤثر در درمان اختلال اوتیسم است.

وی افزود: خانواده‌ها باید با کودک مبتلابه اوتیسم به‌گونه‌ای رفتار کنند که رفتارهای خوب و درست کودک را تشویق و رفتارهای بد او را نادیده بگیرند.

یوسفی با تأکید بر اینکه موسیقی در بهبود اوتیسم نقش به سزایی دارد، عنوان کرد: موسیقی بدون کلام یا سنتی در برنامه هرروز می‌تواند مؤثر باشد.

وی تصریح کرد: بازی‌درمانی یکی از موارد مداخلات رفتاری است که در بهبود بیماری کودک بسیار کمک می‌کند و باعث بهبود برقراری ارتباط و تماس چشمی در کودک می‌شود.

دانشیار گروه روان‌پزشکی دانشگاه علوم پزشکی استان کردستان، عنوان کرد: این کودکان، اگر اوتیسم خفیف داشته باشند می‌توانند در مدارس عادی ادامه تحصیل بدهند ولی اگر مبتلابه اوتیسم شدید با ذکر علائم گفته‌شده باشند، توانایی ادامه تحصیل در مدارس عادی را ندارند.

وی ادامه داد: کلاس‌های آموزشی برای کودکان مبتلابه اوتیسم باعث می‌شود که حرفه‌ای را یاد بگیرند و بتوانند در آینده به بازار کار وارد شوند و درآمدی داشته باشند.

یوسفی تأکید کرد: کودکان مبتلابه اوتیسم متوسط با ضریب هوشی نرمال بیشتر به حمایت خانواده و دیگران نیازمند تا بتوانند در جامعه ارتباط برقرار کنند.

وی گفت: بیماری «اوتیسم» نوعی اختلال رشدی از نوع روابط اجتماعی بوده که با رفتارهای ارتباطی و کلامی غیرطبیعی قابل شناخت است و علائم این اختلال قبل از سه‌سالگی بروز می‌کند و علت اصلی آن هنوز ناشناخته مانده است.

 

شهرزاد قادری، مدیر مرکز اختلالات طیف اوتیسم «کانیان» در کردستان، با اشاره به عدم شناخت بسیاری از خانواده‌ها از این بیماری، بر ضرورت اطلاع‌رسانی بیش‌ازپیش تأکید کرد و گفت: جامعه ما باید وجود کودکان «اوتیسمی» را باور کند.

وی افزود: خانواده‌ها باید توانایی‌های خاص این کودکان را درک کنند و بر شکوفایی استعدادهای آنان همت بیشتری داشته باشند.

مدیر مرکز اختلالات طیف اوتیسم «کانیان» در کردستان، به رفتارها، علایق و فعالیت­‌های محدود و تکراری فرد اوتیسمی اشاره و بیان کرد: اوتیسمی‌ها حرکات فیزیکی کلیشه‌ای و تکراری دارند یا از اشیاء همیشه به یک شکل استفاده می‌کند مثل حرکات تکراری ساده و تکرار کلام.

قادری ذکر کرد: فرد به‌شدت پایبند روتین است، رفتارهای کلامی و غیرکلامی او نظم و ترتیب خاصی دارند و به‌شدت در مقابل تغییر مقاومت نشان می‌دهد مثلاً حرکات فیزیکی بانظم و ترتیب خاص، پافشاری بر یک مسیر همیشگی و ناراحتی شدید در مقابل کوچک­ترین تغییرات را دارند.

وی تصریح کرد: فرد مبتلابه اوتیسم علایقی بسیار محدود و ثابت دارد که از لحاظ شدت و مقدار توجه غیرعادی هستند مثلاً دلبستگی شدید به اشیاء غیرمعمولی یا اشتغال ذهنی در مقابل موضوعات غیرعادی و دایره علایق فرد بسیار محدود است یا علایق­اش را اصلاً تغییر نمی‌دهد.

مدیر مرکز اختلالات طیف اوتیسم «کانیان» در کردستان، خاطرنشان کرد: فرد مبتلا به اوتیسم معمولاً نسبت به  درد، گرما، سرما بی تفاوت است به بعضی صدا و یا بافت‌های اشیاء واکنش خصمانه نشان می‌دهد، بعضی اشیاء را به‌طور افراطی بو یا لمس می‌کند و به بعضی اشیاء یا نورهای چرخان علاقه بسیار شدیدی نشان می‌دهد.

قادری در پایان یادآور شد: تشخیص اختلال طیف اوتیسم بسیار دشوار است آنچه تشخیص را پیچیده­تر می‌سازد این است که با تغییر سن، رفتارهای این افراد نیز تغییر می‌کند، نشانه‌های این اختلال ممکن است با درجات مختلفی از معلولیت ذهنی نشان داده شوند و همپوشانی اختلالات طیف اوتیسم با سایر اختلالات مانند صرع و ADHD است.

 

خانم محمدی مادر پرهام ۱۳ ساله مبتلا به اوتیسم در خصوص بیماری فرزندش این گونه توضیح می‌دهد که پسرش در سن دو سالگی توانای حرف زدن و تکلم را نداشت زمانی که به پزشک مراجعه کرده گفته‌اند که فرزندتان مبتلا به اوتیسم است اما به دلیل بی اطلاعی از این بیماری و توصیه های بزرگان خانواده مبنی بر این که فرزندت را اذیت نکن و بگذار خودش مدتی دیگر حرف می‌زند و اینکه بچه فلان فامیل هم این گونه بوده و الان به راحتی حرف می‌زند موجب شدند که تا ۵ سالگی فرزندش را به حال خود رها کند.

او می‌گوید پسرم را در سن ۵ سالگی به مدرسه استثنایی برای رفتن به مهد کودک فرستادم که مسئولین آنجا از این که خیلی دیر به درمان اوتیسم پسرم مراجعه کردم تعجب کردند اما تنها یک پاسخ داشتم که نمی دانستم در جریان این بیماری نبودم. با راه اندازی مرکز اوتیسم در سنندج توانستم پرهام را در سن هفت سالگی به این مرکز بفرستم.

مادر پرهام از اوتیسم شدید پسرش می‌گوید و از اینکه تاکنون نتوانسته حرف بزند بسیار در رنج و عذاب است و در این باره توضیح می‌دهد که پسرم بسیار وابسطه به خودم است و توانای انجام کارهای شخصی خودش را نیز ندارد.

او همچنین به ضعیف بودن سیستم بدنی پسرش اشاره‌ای می‌کند و می‌گوید پسرم خیلی زود مریض می‌شود و در برابر معاینه پزشکان مقاومت کرده و این موجب شده که نتواند بهتر درمان شود. در فصل زمستان سال گذشته مدتی بود که خیلی کم غذا می‌خورد و به دلیل اینکه نمی‌تواند صحبت کند من نمی‌دانستم چه بیماری دارد خودم تصور می کردم یا دندان درد دارد یا درد معده. با هزار بدبختی و مکافات فهمیدم که سه دندان او مشکل پیدا کرده بعداز هماهنگی های لازم با دانشگاه علوم پزشکی توانسیم او را در بیمارستان جهت کشیدن دندان هایش بستری کنیم چون باید با بی هوشی کامل انجام میشد. هر چند این بی هوش موجب عود شدن اوتیسمش می‌شد.

مادر پرهام می‌گوید به دلیل اوتیسم شدید پسرم متاسفانه حتی مدرسه استثنایی او را قبول نکردند و تاکنون به مدرسه نرفته است.

او اختصاص بیمارستانی جهت درمان بیماران خاص و اوتیسمی را لازمه شهر سنندج دانست و می‌گوید یکی از بزرگترین مشکل خانواده های دارای فرزند اوتیسم درمان بیماری شان است چون آنها به پزشکان اجازه معاینه نمی‌دهند لذا اختصاص یک بیمارستان موجب می‌شود که ما با خیال راحت تر فرزندمان را بستری کنیم بلکه پزشکان بتوانند آن‌ها را درمان کنند.

وی همچنین می‌گوید به دلیل اینکه پسرم گاهی با صدای بلند می‌خندد و دست می‌زند نمی‌توانیم به پارک و یا پیاده روی برویم چون مردم ما را نگاه می‌کنند و این نگاه سنگین باعث شده که اصلا از خانه بیرون نیایم.

مادر پرهام با صدای لرزن تر ادامه می‌دهد ما حتی به مهمانی هم نمی‌رویم، پرهام به دلیل هیکل درشت و قد بلندش گاهی از سر شوق به هوا می‌پرد و فامیل هایمان فرزندانشان را دور خود جمع می‌کنند که به آن‌ها برخورد نکند.

مادر پرهام در سن ۲۱ سالگی در آرامش کاملا زمان بارداری را طی و هیچ گونه قرصی را مصرف نکرده اما تنها دلیل اینکه فرزندش به اوتیسم مبتلا شده را این گونه بیان می‌کند که به مدت ۱۵ روز در استرس شدیدی قرار گرفتم شاید این دلیلی باشد که فرزندم مبتلا به این بیماری شده است.

لازم به ذکر است؛ اگر خانواده ها در سن کم به بیماری فرزندشان اطلاع پیدا کنند تا حد زیادی با گفتار درمانی، مداخلات رفتاری و آموزشی می‌توانند درمان شوند، باید بدانیم که در جای جای کشورمان کودکان و نوجوانان بسیاری هستند که به علت ابتلا به اختلال اوتیسم نیازمند تشخیص، آموزش و درمان هستند.

هنوز والدین بسیاری هستند که به علت ناآگاهی از اوتیسم و درمان های مورد نیاز بی راهه می پویند و لحظات حساس و سرنوشت سازی را از دست می دهند، پس باید والدین نسبت به فرزندی که به دنیا می آورند توجه کامل داشته باشند که اگر دچار بیماری هستند بتوانند در همان نوزادی درمانشان کنند.

فرآیند مددکاری اجتماعی (بخش سوم)

در ادامه بررسی مراحل فرآیند مددکاری اجتماعی به سه مرحله دیگر اشاره ای خواهیم داشت:

مرحله تدوین برنامه کمکی: مهمترین اقدام مددکار اجتماعی بعد از مطالعه و تشخیص تدوین برنامه یا برنامه های کمکی برای حل مشکل یا مشکلات و رفع نیاز یا نیاز ها با مشارکت مراجع است که به این مرحله برنامه ریزی نیز می گویند. در این قسمت لازم است در ابتدا تعریفی از برنامه ریزی ارائه شود.

برنامه‌ریزی، فرایند تفکر در رابطه با فعالیت‌های لازم برای رسیدن به هدف مطلوب است. برنامه‌ریزی اولین و مهم‌ترین فعالیت لازم برای دستیابی به نتایج مطلوب است. بسته به فعالیت‌ها، هر برنامه می‌تواند که بلندمدت، میان‌مدت یا کوتاه‌مدت باشد.

اجرای برنامه های کمکی: پس از تدوین برنامه کمکی اجرای برنامه ها شروع می شود تا زمانیکه برنامه اجرا نشود، وجوه قوت و ضعف و به عبارتی دیگر کارایی آن مشخص نخواهد شد.

  • در این مرحله نیز مثل بقیه مراحل فرایند مددکاری اجتماعی، مشارکت و همکاری مراجع بسیار مهم و ضروری است، چون برنامه ها عمدتاً بر عهده مراجع است.
  • اجرایی بودن و عملی بودن برنامه در این مرحله تاثیر گذار است، در نظر داشتن توانایی ها و امکانات مراجع خانواده و جامعه در تدوین برنامه های کمکی اجرا را آسان تر می کند

ارزیابی برنامه ها: پنجمین مرحله از فرآیند مددکاری اجتماعی، ارزیابی برنامه های در حال اجرا و اجرا شده است. ارزیابی برنامه ها به مددکار و مراجع کمک می کند که بدانند استقلال نسبی مراجع یا اجرای برنامه ها تحقق می یابد یا خیر و اگر اشکالی وجود دارد در کجاست؟ (ارزیابی در تمام روش های مددکاری اجتماعی عبارت است از اینکه اجزای برنامه تا چه حد توانسته است هدف های مورد نظر را برآورده نماید).

گردآورنده:  فاطمه قهرمانی (مددکار اجتماعی مؤسسه خیریه توانبخشی معلولین ذهنی تهران)

 

تأثیر ساخت دستبندهای مهره ای بر مهارت های دست ورزی مددجویان

توجه و تمرکز مددجویان در انجام فعالیتهای هنری بسیار حائز اهمیت است . و تلاش پایدار ایشان و انجام فعالیتها بدون حواس پرتی برای توسعه تسلط ایشان بر کار مؤثر است .
بنابراین برای مددجویانی که در کنترل دست ورزی دچار مشکلات احتمالی می باشند هنر های دستی می تواند بسیاری از این مشکلات را برطرف نماید. از جمله مشکلاتی که مربوط به تسلط بر دست می باشد مانند فعالیت هایی که نیاز به دست کاری اشیاء دارند از قبیل : داشتن مشکل در گرفتن و رها کردن ، استفاده از تمام دست برای دست کاری یک شی ء ، بازکردن جعبه ، برش دادن ، نخ کردن مهره ، استفاده از ابزار ها و …
انواع هنر های ساختنی با مواد مختلف مانند ساخت دستبند های چوبی ، پلاستیکی ، فلزی با ابزار های مختلف ساخت می تواند علاوه بر تقویت مهارتهای دست ورزی نیروی خلاقیت آنان را نیز پرورش دهد.
علاوه بر آن استفاده مکرر از دست غالب ، اقدامات کوچکی چون گرفتن , نگه داشتن , فشار دادن یا گرفتن چیزی بین دو انگشت اشاره و شست باعث استقامت و استحکام بیشتر عضلات و تسلط بهتر بر عملکرد دستها می شود .
رشته کردن مهره های رنگی در نخ های رنگی ، علاوه بر اینکه مددجویان را با رنگ ها آشنا می سازد و باعث بهبود دقت و تمرکز در ایشان می شود , تأثیر بسزایی در پرورش خلاقیت و ایجاد عواطف خوش و شادی آور در مددجویان دارد .
بنابر این با استفاده از تشویق و تقویت مثبت و صرف وقت کافی می توان علاوه بر سوق دادن مددجویان به سمت استقلال بیشتر کمک کرد تا در انجام فعالیت ها به اعتماد به نفس و خودباوری بیشتری دست یابند با اینکه ممکن است بسیاری از ایشان در ابتدای کار اظهار ناتوانی کنند و به دلیل عدم توانایی و خستگی سریع دست از کار بکشند .

با تشکر از مقالات خانم دکتر شهره یوسفی و متخصصان کلینک توانبخشی روشا

 

گردآورنده: شیرین ترحمی، مربی آموزشی مؤسسه خیریه توانبخشی معلوولین ذهنی تهران

تاثیر ورزش در زندگی افراد توانیاب (معلول)

اثرات ورزش با توجه به اهمیت حیاتی آن برای معلولین از دیدگاه های مختلف مورد بررسی قرار می گیرد. به طور کلی هدف از ورزش برای معلولین، به حرکت درآوردن و قرار دادن آنان در یک مسیر عادی زندگی و حتی الامکان خودکفا نمودن آنان می باشد. اثرات ورزش برای معلولین را به شرح زیر می توان خلاصه نمود:

۱٫ اثرات فیزیولوژیکی :
الف- تامین قدرت عضلات، جلوگیری از آتروفی عضلات و بالاخره جایگزین نمودن فعالیت های اندام های سالم به جای اندام های معلول
ب- جلوگیری از نارسایی های دستگاه قلب و گردش خون و تنفس معلولین با توجه به مشکلات حرکتی که غالبا با آن مواجه هستند حرکات آنان نسبت به افراد غیر معلول کمتر می باشد و همین کم حرکتی زمینه را برای نارسایی های قلب و گردش خون و تنفس فراهم می سازد.
ج- انجام حرکات پَسیو، اَکتیو، مقاومتی و کمکی در تمام سطوح مفاصل باعث حفظ دامنه حرکتی آن و جلوگیری از خشکی مفاصل می گردد و در نهایت منجر به حفظ شکل عادی بدن فرد دارای معلولیت می شود.

۲٫ اثرات درمانی و کلینیکی ورزش :
اضافه نمودن فعالیت های ورزشی به درمان هایی از قبیل فیزیوتراپی، هیدروتراپی و … بعد از ترک بیمارستان اقدامی به جا و لازم و موثر برای معلولین می باشد. معلولین غالبا به خاطر محدودیت های حرکتی و مسائل دیگر دچار سنگ های کلیوی، مثانه و یبوست و … می شوند و تحقیقات نشان داده است معلولینی که به ورزش می پردازند غالبا کمتر دچار مشکلات یاد شده می شوند. علاوه بر آن، یکی دیگر از مشکلات معلولین چاقی می باشد که نه تنها تحرک آنان را مشکل می سازد بلکه باعث ایجاد نارسایی های قلبی و تنفسی می شود. پرداختن به فعالیت های ورزشی به خصوص فعالیت های هوازی جلوی ازدیاد وزن را گرفته و منجر به تقویت دستگاه قلب و گردش خون و تنفس می شود.

۳٫ اثرات روانی ورزش:
به طور کلی نارسایی های جسمی بر روی ذهن اثر می گذارد و در نهایت نارسایی های روانی را به دنبال دارد. پرداختن به فعالیت های ورزشی نه تنها باعث می شود که فرد کمتر به معلولیت خود توجه نماید بلکه غالبا آن را به فراموشی می سپارد.

۴٫ اثرات اجتماعی ورزش:
در مجموع، افراد معلول، گوشه گیر و منزوی هستند. البته یکی از علل آن را می توان عدم آگاهی خانواده ها و اجتماع نسبت به پدیده معلولیت دانست. ورود به اجتماعی کوچک ورزشی از یک محیط بسته زمینه را برای ورود به اجتماعات بزرگتر فراهم می سازد در واقع برای معلولین ورزش کانالی است جهت اجتماعی شدن و بازگشت به مسیر عادی زندگی.

 

گردآورنده: رضا درینی

انجام تست کرونا از مددجویان مؤسسه توسط شبکه بهداشت شمیرانات

شبکه بهداشت شمیرانات با حضور در مؤسسه خیریه توانبخشی معلولین ذهنی تهران، اقدام به انجام آزمایش کرونا از مددجویان این مرکز کرد.

به گزارش یاران مهربانی، متخصصان شبکه بهداشت شمیرانات، صبح چهارشنبه، با حضور در مؤسسه خیریه توانبخشی معلولین ذهنی تهران اقدام به انجام تست کرونا به صورت PCR و Rapid Test کردند.

مؤسسه خیریه توانبخشی معلولین ذهنی تهران، واقع در خیابان شریعتی، بصورت شبانه روزی و با کمک های مردمی از حدود ۱۰۰ معلول ذهنی، نگهداری و مراقبت می نماید.

فرآیند مددکاری اجتماعی (بخش دوم): تشخیص

مرحله تشخیص دومین مرحله پس از جمع آوری اطلاعات در مددکاری اجتماعی می باشد. تشخیص در مددکاری اجتماعی یعنی اینکه مشکل یا مشکلات، نیاز و یا نیازهای مراجع بر اساس اطلاعات جمع آوری شده مشخص شود. بررسی مشکل از طریق اندیشه برای تعیین اهمیت، ماهیت و سازمان مشکل و تعیین ارتباط متقابل میان ابعاد گوناگون مشکل و ارتباط آن با حل و رفع مشکل شامل سه بخش است:

  • تشخیص پویایی: شناخت و درک مشکل جاری مددجو به آن گونه که او آن را تجربه می کند و عوامل مؤثر در بوجود آمدن و عوامل تقویت کننده روانی، جسمانی یا اجتماعی و اثرات آن بر روی آسایش مددجو، موقعیت او و خدمات متشکل و منابع مختلف است.
  • تشخیص بالینی: پوششی در جهت رده بندی ماهیت بیماری فرد است. وقتی مشخص شود، ساخت شخصیتی یا افعال و کارهای او خالق یا تأثیر شدیدی بر مشکل و یا حل آن دارد، ماهیت عدم تطابق یا کارکرد شخصیتی مطرح است که نیاز به تشخیص بالینی دارد (ماهیت بیماری، صفاتی که منجر به بیماری شده، نیازها و شیوه های رفتاری که منجر به نارسایی کارکرد اجتماعی او شده و تأثیر این اختلال بر روابط اجتماعی و متقابل او با دیگران و حتی مددکار
  • سبب شناسی (علت و معلول): این تشخیص عموماً کمتر با علل نزدیک و فوری مشکل مرتبط است و اکثر پیوند به آغاز و شرح احوال مشکل و یا مشکلات درون ساخت شخصیتی فرد مرتبط است. تاریخچه تجارب ناموفق و ناسازگار مددجو بویژه راه حل هایی مثل کناره گیری، عقب نشینی، تجاوز یا کشمکش کورکورانه یا سازش و مصالحه به گسترش مشکلات عاطفی و رفتار او بستگی دارد که برای رفع مشکل وی نیاز به درک علل رنجش ها و میزان توانایی مددجو در مبارزه با آنهاست ( بررسی تاریخچه تجارب ناموفق و ناسازگار، راه حل هایی که برای رفع ناملایمات بکار برده مثل کناره گیری، عقب نشینی، تجاوز و کشمکش کورکورانه، سازش و مصالح انحراف یا نوعی جایگزینی سازنده)

سه نکته حائز اهمیت در تشخیص مشکل:

  • ماهیت مشکل و واقعیت هایی که باید بر آنها نفوذ کرد.
  • ماهیت فردی که دچار مشکل شده
  • مقاصدی که جستجو می کنیم و وسایلی که در اختیار داریم

 

گردآورنده: فاطمه قهرمانی (مددکار اجتماعی مؤسسه خیریه توانبخشی معلولین ذهنی تهران)

امکان یک ماه مرخصی مددجویان در ایام کرونایی

در برخی از مؤسسات توانبخشی خصوصی، خانواده‌ها می‌توانند مددجویان را تا یک ماه به مرخصی ببرند و سپس به‌شرط منفی بودن تست کرونا، مجدداً به موسسه بازگردانند. اما طبق پروتکل‌های ضدکرونایی، اغلب مراکز نگهداری، اجازه مراجعه خانواده‌ها جهت ملاقات با مددجویان را نمی‌دهند و این باعث آسیب روحی و روانی به مددجویان این مراکز می شود.

سامان سلیمانی مرند، مدیر روابط عمومی موسسه خیریه توانبخشی معلولین ذهنی تهران به «اکونگار» گفت: از زمانی که کرونا در کشور شیوع یافته است، موسسه ما هم در قرنطینه است و به همین دلیل خانواده‌ها نیز حق حضور در موسسه و دیدار از فرزندان خود را ندارند، اگر قصد دارند که در کنار فرزندانشان باشند یا آن‌ها را ببینند، می‌توانند فرزندانشان را به مرخصی یک‌ماهه ببرند. سپس به‌شرط منفی بودن نتیجه تست PCR می‌توانند مددجویان را به موسسه بازگردانند.

به گفته سلیمانی ، تقریباً، نیمی از خانواده‌ها، مددجویان را به مرخصی برده‌اند و تاکنون هیچ‌یک از مددجویان کرونا نگرفته‌اند. او افزود: ورود افراد متفرقه  هم به این مرکز ، کاملاً ، ممنوع است.

وی در پاسخ به این سؤال که تأثیر محدودیت‌های کرونایی بر وضعیت روحی و روانی مددجویان چگونه بوده است؟ تأکید کرد: واحد روانشناسی ما بسیار قوی است و از روش‌های ویژه‌ای برای مهار مشکلات روحی این محدودیت‌ها بر مددجویان استفاده می‌کنند.

به گفته سلیمانی، پیش از کرونا مددجویان به پارک، سینما و اردوهای تفریحی می‌رفتند اما در حال حاضر فقط در موسسه می‌مانند و برنامه‌های تفریحی بیرون موسسه تعطیل شده است. او مدعی است که جشن‌های کوچک با رعایت پروتکل‌های بهداشتی توسط پرسنل برای مددجویان برگزار می‌شود تا دچار افسردگی نشوند.

 

 

تزریق واکسن آنفولانزا به مددجویان و پرسنل مؤسسه

به گزارش روابط عمومی مؤسسه خیریه توانبخشی معلولین ذهنی تهران، مددجویان و پرسنل این مرکز، امروز دوشنبه مورخ ۱۳۹۹/۷/۲۱ واکسن آنفولانزا دریافت کردند.

تقویت مهارتهای حرکتی ظریف و توسعه مهارت های حسی-شناختی با ترسیم نقاشی

مهارت های حرکتی ظریف شامل هر گونه حرکت تخصصی دست , مج و انگشتان می باشد. و اکثر مهارتهای مقدماتی نوشتن و ترسیم مانند گرفتن مداد در دست و هدایت آن روی کاغذ به توانایی مددجو در حرکات ظریف بستگی دارد . ضمن اینکه مددجویان زمانی شروع به کشیدن تصاویر می کنند که به شناختی از اشکال و رنگ ها و خطوط دست یافته باشند و پس از آن هرچه که مددجو در اثر هنری اش، از نظر شکل و اندازه ترسیم می کند نمودی از سطح تفکر اوست و در این اثر احساسات, عواطف و ادراک خود را از دنیای پیرامون منعکس می کند. مددجویان برخی از مفاهیمی را که ممکن است برای سایر افراد بدیهی باشد مانند فاصله , تفاوت اندازه و تفاوت بافتی را درک نمی کنند و نقاشی فرصت مناسبی است تا در حین این فعالیت بصری مفاهیم را به شکلی آگاهانه فرابگیرند.

با توجه به این که اکثر مددجویان از فعالیت های ترسیمی و کار با انواع ابزار و لوازم نقاشی لذت می برند , این فعالیت فرصتی را فراهم می کند تا با دقت و تمرکز بیشتری به یادگیری چگونه نگاه کردن به جزئیات کوچک , تمرکز روی دستیابی به یک نتیجه خاص و تمرین و تکرار فعالیت های ترسیمی دشوار بپردازند.

با توجه به اینکه ضعف در مهارت های حسی از جمله هماهنگی چشم و دست می تواند بر انجام امور روزمره زندگی تأثیر بگذارد و ضعف در دست و عملکرد آن در انجام امور روزانه می تواند فعالیت فرد و ارتباط اورا با محیط اطراف مختل کند، این فعالیت هنری می تواند به بهبود هماهنگی بین چشم و دست کمک نماید و مددجو را قادر سازد تا بین آنچه می بیند و آنچه انجام می دهد ارتباط برقرار کند.

ترسیم نقاشی فرصتی را فراهم می کند تا مددجویان بتوانند خود را ارائه بدهند و با گرفتن تأیید و کسب تشویق از جانب مربی ، از اعتماد به نفس بیشتری برخوردار شوند و احساس انگیزه و ارزشمند بودن را داشته باشند و در خلق اثر هنری خود تخیل ، افکار و احساسات خود را وارد کنند و نقاشی را شکل مهم دیگری از ارتباط بدانند و دست یابی به این امر مهم باعث توانمند سازی مددجویان به بیان آنچه احساس می کنند می شود.

 

شیرین ترحمی – مربی آموزشی مؤسسه خیریه توانبخشی معلولین ذهنی تهران