فرشته‌هایی که ۲۰۰ سال سن دارند + گزارش تصویری

رهگذران، فرشته‌هایی صاف و ساده را می‌بینند که بی‌دلیل لبخند می‌زنند و به آنها که در زندگی غرق شده‌اند دست تکان می‌دهند.

صاف و زلال‌اند مثل آب. اسم‌شان را می‌دانند، اما نمی‌دانند چند ساله‌اند. «محمدجعفر» می‌گویدک «دو ساله‌ام» و «مهدی» با لهجه  غلیظ همدانی می‌گوید: «۲۰۰ سالمه». «صَفر» همه تلاشش را می‌کند تا نقاشی‌اش را نشان دهد و «امیرحامد» که شبیه بچه‌های سندروم داون است تصنیف «علی مولا» را با تمام وجود و از ته دلش می‌خواند.

محوطه مرکز آن‌قدر بزرگ هست که بچه‌ها بتوانند ورزش صبحگاهی کنند و چند ساعت دور حیاط راه بروند. نم باران که به صورتشان می‌زند قاه قاه از ته دل می‌خندند. کلاه‌ را کشیده‌اند تا روی پلک‌هایشان. برق چشمان مهربانشان، حیاط  را روشن کرده است. باران را دوست دارند، هوای پاک صبحگاهی را، چای را،  بوی کاهگل را، حتی اگر نتوانند دوست‌داشتنی‌هایشان را بشمرند و اولویت‌بندی کنند.

گزارش تصویری پیام نو از مؤسسه خیریه توانبخشی معلولین ذهنی تهران را اینجا ببینید

حکایت مردی با ۴ دهه تجربه

رهگذرانی که از کنار درهای بازِ مرکز عبور می‌کنند گاهی مردان صاف و ساده‌ای را می‌بینند که بی‌دلیل لبخند می‌زنند، می‌خندند و به آنها که در زندگی غرق شده‌اند دست تکان می‌دهند.

مؤسسه خیریه توانبخشی معلولین ذهنی تهران در خیابان شریعتی، کمی بالاتر از پل صدر و بولینگ عبدو، سال ۱۳۵۹ تأسیس شده است.

«محسن تنها»، مدیر مرکز توانبخشی تهران بیش از ۲۳ سال است مسئولیت اداره این مرکز را بر عهده دارد و زندگی خود را به سادگی، صمیمیت و زلالی این مردان گره زده است. هر جمله‌ای که می‌گوید، برایش یک بیت از حافظ، مولانا، سعدی و صائب در آستین دارد. پیش‌تر مدیرکل توانبخشی بهزیستی کشور بوده و گرمی و سردی روزگار را چشیده است. به اندازه ۴۰ و چند سال تجربه کار، حرف دارد و می‌داند چه می‌خواهد و چرا می‌خواهد.

از پناهگاه کودکان تا مرکز توانبخشی معلولان ذهنی تهران

۲۰ سال پیش، از این مرکز گزارش نوشته بودم و جالب است  که مدیر مرکز، تیتر گزارش آن سال را به یاد دارد. او از سال ۱۳۷۷ مدیر و عضو هیئت مدیره مؤسسه خیریه توانبخشی معلولین ذهنی تهران است، اما پیش‌تر و از سال ۱۳۵۹ نیز عضو هیئت مدیره بوده است.

او می‌گوید: «اینجا اصلاً مجوز نداشت و به پیشنهاد دوستان برای گرفتن مجوز اقدام کردیم. اول، اسم این مرکز انجمن پناهگاه کودکان بود. تا امروز راه پراز فراز و نشیبی را طی کرده‌ایم. مشکل اصلی اینجا ملک و زمین است. بانک ملی سخت می‌گیرد و پیشنهاد داده خالی کنید یا بخرید. ما این همه پول نداریم. سال‌ها پیش قیمت این مرکز ۵۰۰ میلیون تومان بود الان ۳۰۰ میلیارد است. ما افراد کم‌بضاعتی هستیم که برای تأمین مایحتاج؛ خوراک، پوشاک و دارو برای درمان مددجویان و همچنین حقوق پرسنل، ماهیانه ۵۰۰ میلیون تومان هزینه می‌کنیم».

زندگی ۱۵۰ معلول ذهنی در کاشی شماره ۱۷۱۷

ساکنان کاشی شماره ۱۷۱۷ خیابان شریعتی، ۱۵۰ پسر معلول ذهنی بالاتر از ۱۸ سال هستند که یا خانواده ندارند یا خانواده‌هایشان ضعیف و بی‌بضاعت هستند، اما این سرزمین، مردم نیکوکار و بخشنده ای دارد که هزینه‌های مرکز را تأمین می‌کنند.

«تنها» می‌گوید: «سن بچه‌ها از ۱۸ سال تا بی‌نهایت است. آن روزها که در دانشگاه درس روانشناسی می‌خواندیم، می‌گفتند عمر مفید معلولان ذهنی حداکثر ۳۰ سال است، اما اینجا مددجوی ۷۰ ساله داریم. برخی از مددجویان ۶۵ ساله تا ۷۰ ساله هستند و ما از بهزیستی خواسته‌ایم این مددجویان را به مرکزی دیگر منتقل کند تا از رژیم سالمندی استفاده کنند.

سفر در روحیه بچه‌ها بسیار تأثیرگذار بود 

با گشتی کوتاه دراین مرکز بزرگ، نظم و ترتیب و تمیزی‌اش می‌دود در چشمانمان و معلوم است مسئولان مرکز در کیفیت خدمات برای مددجویان کم نگذاشته‌اند.

«تنها» می‌گوید: «در هیچ مرکزی، هر روز معلولان را حمام نمی‌کنند. اینجا همه مددجویان هر روز حمام می‌روند. برای حمام کردن بچه‌ها چندین نفر باید کار کنند. چند نفر آنها را می‌شویند، چند نفر خشک می‌کنند و بعضی لباس می‌پوشانند. مشخص است شستن ۱۵۰ مددجو با درصد ناتوانی‌های مختلف، چه کار سختی است».

از نظر بهزیستی هفته‌ای یک روز هم پزشک، مددجویان را ویزیت کند کافی است، اما اینجا پنج پزشک عمومی و متخصص، روانشناس و مددکار و البته چند پزشک نیکوکار کار می‌کنند. در کلینیک دندانپزشکی مرکز، چهار دندانپزشک متخصص، دندان‌ بچه‌ها را ویزیت و درمان می‌کنند.

در حال حاضر به‌جز پزشکان نیکوکار، پنج پزشک، پنج پرستار، پنج بهیار، یک روانشناس، یک مددکار، یک  فیزیوتراپ، یک کارشناس تغذیه، ۲۵ مراقب معلول، مربی آموزش و مربی ورزش و ۱۳ نفر خدماتی در این مرکز خدمت می‌کنند.

به گفته مدیر مرکز، ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارند تا به راحتی یک جرعه آب خوش از گلوی این بچه‌های مظلوم و بی‌پناه پایین برود.

او می‌گوید: «معتقدم این بچه‌ها مستجاب‌الدعوه هستند. پیش از شیوع کرونا، بچه‌ها را به مشهد و شهرهای شمالی می‌بردیم، اما در این دو سال، برنامه سفر حذف شده است. سفر در روحیه بچه‌ها بسیار تأثیرگذار بود. آن ایام وقتی بچه‌ها از مشهد برمی‌گشتند تا مدت‌ها حالشان بهتر بود، روحیه‌شان تغییر می‌کرد، نیازشان به داروها کمتر می‌شد و اختلالات رفتاری و اذیت و آزارشان به حداقل می‌رسید.

برای ۱۰ معلول، یک مراقب داریم 

بچه‌هایی  که سال ۱۳۵۹ دراین مرکز پذیرش شدند ۶ یا ۷ ساله بودند و این روزها بالای ۵۰ سال سن دارند. برخی از آنها فوت کرده‌اند.

مدیر مرکز می‌گوید: «این مرکز در روزهای اول تأسیس  ۶۰ مددجو داشت. بر اساس پروتکل بهزیستی، ما مجوز نگهداری از ۱۵۰ نفر را داریم. معتقد به زیاد کردن این تعداد نیستم.

به گفته «محسن تنها»، سازمان بهزیستی موارد پشت نوبتی زیادی دارد، اما اگر مددجو اضافه کنیم اداره کردن آنها سخت می‌شود، چرا که باید طبق استانداردها، پرسنل انتخاب و اضافه شود. هزینه حقوق هر پرسنل با بیمه و خورد و خوراک و پوشاک حدود ۱۰ میلیون تومان است.

او می‌گوید: «این مرکز سه بخش نگهداری دارد که بر اساس توانایی ذهنی مددجویان تقسیم بندی شده است. برای ۱۰ معلول، یک مراقب داریم، اما مهمترین مشکل ما در حوزه توانبخشی این است که برای مراکز نگهداری، نیروی متخصص تربیت نکرده‌ایم».

در کشور به افراد بازنشسته و با تجربه اهمیت نمی‌دهند

مدیر باتجربه مرکز با هر جمله‌ای که بیان می‌کند شعری از مولانا، حافظ و صائب یا حدیث و روایاتی از معصومین می‌خواند. او مفسر قرآن و نهج‌البلاغه است.

او می‌گوید: «زمانی که دکتر یاریگر روش، رئیس سازمان بهزیستی بود، من مدیرکل بهزیستی بودم. دکتر یاریگر روش، مردی با سواد و متخصص بود. آن روزها امور سازمان به صورت علمی و سیستمی می‌چرخید و هر چیزی سر جای خودش بود، حتی در آن  دوران مدیرکل کاریابی داشتیم».

مدیر مرکز با اشاره به اینکه در دهه‌‎های اخیر در هیچ‌یک از حوزه‌ها به افراد بازنشسته و باتجربه اهمیت نمی‌دهند، می‌گوید: «در کتاب مدیریت ژاپنی نوشته: تا زمانی که مدیران ژاپنی توان کار فیزیکی داشته باشند کار می‌کنند و ما قدرشان را می‌دانیم، اما پس از بازنشستگی آنها را رها نمی‌کنیم. بازنشستگان در طول سال‌ها کار کردن پخته شده‌اند و می‌توانیم از تجربیات آنها استفاده کنیم. ما از آنها دعوت می‌کنیم چند روز یک بار، دو ساعت در اتاق فکر حضور داشته باشند و از قدرت فکر آنها استفاده می‌کنیم. ممکن است نظرات آنها فقط سالی یک بار به دردمان بخورد، اما مطمئن هستیم به سؤالات ما درست و کارشناسی‌شده جواب می‌دهند. یک فرد بازنشسته، سرمایه است. اما متأسفانه در کشور ما این‌طور نیست. به عنوان مثال من سال‌ها کار کرده‌ام، ولی حتی یک بار هم یاد من نیفتادند و نپرسیدند زنده‌ای یا نه؟»

«تنها» ادامه می‌دهد: «مهمترین مشکل حوزه توانبخشی این است که افراد از پشت صندلی‌های دانشگاه می‌آیند و در مراکز توانبخشی مشغول کار می‌شوند، بدون اینکه یک روز کنار مددجویان کار کرده و دوره‌های کارورزی را گذرانده باشند».

در ۵۷ سالگی عاشق این بچه‌ها شدم 

زلال‌اند مثل آب، صاف و شفاف. به گفته «آنیک شاهمرادیان»، پرستار مرکز، پول را نمی‌شناسند و همین امر آنها را از دورویی‌ها، سوءاستفاده‌ها، ریاکاری‌ها و نازیبایی‌های دنیا جدا کرده است. «آنیک» چند سال پیش دیده بود یک اسکناس هزار تومانی روی زمین افتاده و بچه‌های مرکز چون ارزش پول را نمی‌دانستند، آن را برنمی‌داشتند.

«آنیک» که پیشتر در بخش سی‌سی‌یو بیمارستان بوعلی کار می‌کرد، از هشت سال پیش در این مرکز کار می‌کند و با اینکه انتخابش کار کردن با معلولان ذهنی نبوده، اما دیگر نمی‌تواند از مجموعه جدا شود. می‌گوید: «روزی که برای آشنایی به این مرکز آمدم، یکی از مددجویان بی‌مقدمه گفت: کریسمس مبارک و اعیاد اقلیت‌های مذهبی را نام برد. من از دور فقط نگاه کردم و هنوز برای کار کردن در مرکز مردد بودم، اما با دیدن بخش‌ها و بچه‌های معصوم تصمیمم برای ماندن در کنار آنها جدی شد».

«آنیک» می‌گوید: «از زمان شیوع کرونا تا امروز حتی یک مورد ابتلا به این ویروس را در مرکز نداشتیم .از روزی که اعلام شد کرونا در کشور شیوع پیدا کرده، هر روز به همه بچه‌ها انواع ویتامین‌ها را می‌دهیم».

پرستار مرکز می‌گوید: «کار در اینجا مانند زنجیر به‌هم پیوسته است. همه کارکنان بر اساس وظایفشان کار می‌کنند و نقطه مشترک همه ما این است که عاشق این بچه‌ها هستیم».

او ادامه می‌‌دهد: «اغراق نیست اگر بگویم من در ۵۷ سالگی عاشق این بچه‌ها شدم. هر روز از ساعت هفت صبح تا سه بعدازظهر به عشق آنها کار می‌کنم».

او و بیشتر کارکنان هر سال زمان تحویل سال در کنار مددجویان هستند و نوروز را جشن می‌گیرند.

«آنیک» با اشاره به دیدگاهش در مورد تفاوت انسان‌های عادی با معلولان ذهنی می‌گوید: «انسان‌های عادی با بالا رفتن سن شناسنامه‌ای یاد می‌گیرند چطور کودکی‌های خود را پنهان کنند. در بزرگسالی همیشه آرزو می‌کنند کاش به کودکی برگردند، ولی معلولان بر اساس ساختار وجودیشان هیچ اصراری در پوشاندن کودکیشان ندارند. همیشه و در همه حال کودک‌اند و هر کدام در سنین مختلف کودکی‌شان باقی می‌مانند».

کار در مراکز اصلاً شبیه درس‌های تئوری دانشگاه نیست

«زینب جعفری» روانشناس و درمانگر مرکز است. او می‌گوید: «کار کردن دراین مرکز و دیگر مراکز توانبخشی اصلاً شبیه درس‌هایی نیست که در دانشگاه یاد گرفتیم. خیلی از افرادی که روانشناسی خوانده‌اند ترجیح می‌دهند در دفتر خود بنشینند و بیماران را ویزیت کنند. البته این کار پرستیژ خاص خود را دارد، اما وقتی  به مراکز نگهداری بیایند و به صورت مستقیم با مددجویان کار کنند، متوجه می‌شوند کار عملی بسیار فراتر از دروس تئوری است».

گشتی در کارگاه آموزشی فرشته‌ها

اسمش «مهدی» است. مدام می‌خندد و در حال درست کردن نوعی آویز تزیینی به نام «دریم کچر» یا «کابوس‌گیر» است.

«شیرین ترحمی»، مربی کارگاه توضیح می‌دهد که این  یک وسیله دست‌ساز قدیمی و بومی سرخپوستان است که رؤیاها را گیر می‌اندازد! به اعتقاد سرخپوست‌های آمریکایی، این وسیله خواب‌های بد را می‌گیرد و صبح که خورشید بتابد، کابوس‌ها از بین می‌رود!

به گفته مربی، «مهدی» از بچه‌های آموزش پذیر است. او می‌گوید: آی‌کیوی بیشتر مددجویان اینجا ۵۰ تا ۷۰ است.

«مهدی» مدام می‌خندد و با لهجه غلیظ همدانی حرف می‌زند. می‌‎پرسم: «چند سالته؟» با خنده‌ای از ته دل می‌گوید: «۲۰۰ سالمه»، اما یادش نیست از چه زمانی به این مرکز آمده است.

من صَفرم ، ۱۲ سالمه

«صَفر»، دایره‌ای که مربی کشیده را رنگ می‌کند. می‌گوید: «۱۲ سالمه و از زمان آیت‌الله منتظری اینجا هستم. من زمان شاه به دنیا اومدم، اما از شاه می‌ترسم. اول خواهرم فرشته خانوم دنیا اومد، بعد سید عباس، بعد من دنیا اومدم». «صفر» یادش نیست سه سال پیش از مرکز «نمونه» به اینجا منتقل شده است.

من بچه قدیمی‌ام، ببخشیدهااا 

«اکبر» بلند بلند صدایم می‌کند: «خانوم، خانوم بیا اینجا. من بچه قدیمی‌ام، ببخشیدهااا. خانوم غضنفری یادته؟ محبوبه یادته؟» اکبر نمی‌داند چند ساله است: «خانم مربی چند سالمه؟» «شیرین ترحمی» می‌گوید: «باید بالای ۵۰ سال باشد».

کاش قیم داشتم

«امیر» با ته‌ریش سفید فکر می‌کند دو ساله است. آرزوی اصلی‌اش این است که یک قیم داشته باشد. مشخصات قیم را هم تعیین کرده: «باید خانه و ماشین ساق‌بلند [شاسی‌بلند] داشته باشد».

من محمدجعفرم، ۵ سالمه

«من محمدجعفرم. اسم توچیه؟» «محمدجعفر» می‌گوید: «یک ماهه اینجام. پنج سالمه. تو چند سالته؟ شعر بخونم گریه‌ات بگیره؟» و در کمال تعجب برای از دست دادن پدرش می‌خواند: «باورم نیست پدر رفتی و خاموش شدی، ترک ما کردی و با خاک هم‌آغوش شدی، خانه را نوری اگر بود ز رخسار تو بود، ای چراغ دل من از چه تو خاموش شدی…»

می‌گوید: «بابام سال ۶۶ فوت کرد. می‌دونی اسمش چی بود؟ حاج رجبعلی. رفته بهشت دیگه. آرزوم اینه یه عالمه شیرینی خامه‌ای بخورم. فقط شیرینی خامه‌ای دوست دارم».

عکس امام برایم می‌آوری؟

«حسین» همانی است که ۲۰ سال پیش وقتی از این مرکز گزارش تهیه کردم، از من عکس امام خمینی را می‌خواست. امروز هم خواسته‌اش همان است؛ کمی بزرگتر، کمی بیشتر. می‌گوید: «الان عکس امام و عمامه و عینکش را می‌خواهم. امام خمینی را دوست دارم. اسلام آورد. امام خوب بود».

مددجویان می‌گویند ابوالفضل بابای ماست 

«ابوالفضل ولی لی» مراقب بچه‌ها معتقد است مراقبت از این بچه‌ها سخت نیست. می‌گوید: «آنها مثل بچه‌های من هستند». ابوالفضل  ۲۶ ساله است، اما مددجویان می‌گویند: «ابوالفضل بابای ماست». او ۱۸ ماه است در این مرکز به عنوان مراقب کار می‌کند و می‌گوید: «کار کردن با این بچه‌ها نعمت است. در این مدت رزق و روزی‌ام در زندگی چندبرابر شده است».

خانواده ندارم، خواهر دارم

«مجید» بارها با انگشتانش می‌شمرد تا حساب کند چند ساله است. بالاخره به نتیجه می‌رسد که ۲۰ ساله است. می‌پرسم: «خانواده داری؟» می‌گوید: «نه، فقط خواهر دارم».

«چند وقته اینجایی؟» می‌گوید: «۷۰ سال»!

«اسم خواهرت چیه؟» غیرتی می‌شود و نمی‌گوید.

آرزویی که بزرگ نیست

«امیر» آرزو دارد «طناز طباطبایی»، «نیوشا ضیغمی» و «مهناز افشار» را ببیند. می‌گوید: «بگو بیان اینجا. خدا بیامرزه آقای ملک مطیعی و مشایخی رو. دوسشون داشتم».

خانوم، آرزو چیه؟

«من عباسم. دو سالمه. دو ماهه اینجام. اینجا آهنگ گوش می‌کنم. فلش دارم خودم». می‌‌گوید: «خانواده ندارم»، اما دارد. می‌گوید: «مامان ندارم، یعنی کسی را ندارم. خواهرم میاد اینجا منو می‌بینه. اسمش زهره است. هر روز میرم خونه»، اما نمی‌رود. «زهره را ۳ تا ۵۰ تا دوست دارم». می‌پرسم: «آرزو داری؟» می‌گوید: «نه خانوم. آرزو چیه؟»

آقا امیرم، حامدم هستم

اسمش «امیرحامد»  است و شبیه بچه های سندروم داون. می‌گوید: «آقا امیرم. حامدم هستم». حصیر می‌بافد. چهار سال طول کشیده تا یاد بگیرد. دستش را بالا می‌گیرد، دعا می‌کند و صلوات می‌فرستد.

«صفر» از ته کارگاه بلند می‌گوید: «نقاشی منو ببر یادگاری بزن تو اتاقت». «حامد» تصنیف «علی مولا» را می‌خواند و ده‌ها بار تکرار می‌کند: «علی مولا، علی مولا، علی جان…» چشمانش را می‌بندد و از ته دل می‌خواند. همه ساکت می‌شوند.

نیمی از مددجویان تحرک دارند

از مرکز که بیرون می‌زنم با خودم مرور می‌کنم: شایع‌ترین مشکل معلولان ذهنی ناتوانی‌های حسی، حرکتی و صرع است. نیمی از این افراد تحرک دارند و بقیه به دیگران وابسته هستند. برخی مشکل شنوایی و بینایی دارند. معلولان ذهنی با مشکلات مختلف روانشناختی مانند مشکلات هیجانی و رفتاری دست به گریبان هستند. برخی مشکلات جدی‌تری مانند خودآزاری دارند.

صدای مددجویان در گوشم می‌پیچد: «خانوم من دو سالمه»، «خانوم من شیرینی خامه‌ای دوست دارم»، «خانوم من ۲۰۰ سالمه. از خیابون نواب صفوی همدان اومدم».

نم باران می‌زند، حیاط مرکز پرمی‌شود از صدا و نگاه مددجویان و دست‌های بخشنده مردم. باید یادم بماند چه مردم خوبی داریم. این مرکز فقط با کمک و حمایت مردم نیکوکار اداره می‌شود.

زهره حاجیان 

منبع: پیام نو

شرکت دو نماینده از مددجویان مؤسسه در مسابقات دو و میدانی کشوری

دو نفر از مددجویان مؤسسه خیریه توانبخشی معلولین ذهنی تهران، در مسابقات قهرمانی کشور، رشته دو و میدانی معلولین و جانبازان شرکت کردند.

به گزارش روابط عمومی مؤسسه خیریه توانبخشی معلولین ذهنی تهران، دو نفر از مددجویان این مؤسسه با همراهی رضا درینی ( مربی ورزش)، صبح امروز (یکشنبه) جهت شرکت در سی و پنجمین دوره مسابقات قهرمانی کشور – دو و میدانی معلولین و جانبازان (کلاس تی ۲۰)، در مجموعه ورزشی آفتاب انقلاب تهران حاضر شدند.

این اولین تجربه مددجویان مؤسسه خیریه توانبخشی معلولین ذهنی تهران برای شرکت در مسابقات ورزشی قهرمانی کشور بود، که در دو ماده پرتاب وزنه و پرش طول شرکت کرده بودند.

 

 

 

 

دوز دوم واکسن پرسنل و مددجویان مؤسسه تزریق شد

صبح امروز (دوشنبه) دوز دوم واکسن کرونا (سینوفارم) به پرسنل و مددجویان مؤسسه خیریه توانبخشی معلولین ذهنی تهران با حضور پزشکان مؤسسه و نمایندگان شبکه بهداشت شمیرانات، تزریق شد.

مرحله اول واکسیناسیون پرسنل و مددجویان مؤسسه علیه ویروس کرونا

صبح امروز با حضور عوامل اداره بهداشت شمیرانات و نماینده بهزیستی، پرسنل و مددجویان مؤسسه خیریه توانبخشی معلولین ذهنی تهران دوز اول واکسن علیه بیماری کووید۱۹ را دریافت کردند.

به گزارش روابط عمومی مؤسسه خیریه توانبخشی معلولین ذهنی تهران، پس از پیگیری های انجام شده، امروز (دوشنبه) اولین دوز از واکسن سینوفارم در حضور پزشکان این مؤسسه، توسط گروه اعزامی شبکه بهداشت و درمان شمیرانات با همکاری کادر پرستاری مؤسسه به مددجویان و پرسنل این مرکز نگهداری از معلولین ذهنی تزریق شد.

همچنین در جریان این واکسیناسیون نماینده اداره بهزیستی شمیرانات نیز در مؤسسه خیریه توانبخشی معلولین ذهنی تهران حضور بهم رساند.

یاران مهربانی هیچگونه خدمات کرونایی ارائه نمی دهد

بسمه تعالی

اخیراً پیامی در شبکه های اجتماعی با نام یاران مهربانی در حال انتشار است که درباره کمک به بیماران کرونایی می باشد. لذا باستحضار هموطنان عزیز می رسانیم که «یاران مهربانی» نام پایگاه اطلاع رسانی مؤسسه خیریه توانبخشی معلولین ذهنی تهران می باشد و فعالیت های این مؤسسه خیریه هیچگونه ارتباطی با ارائه خدمات به مبتلایان بیماری کویید ندارد و پیام منتشر شده در گروه های مجازی صرفاً تشابه اسمی مباشد. با آرزوی بهبودی تمامی بیماران کرونایی و ریشه کن شدن ویروس منحوس کرونا

روابط عمومی مؤسسه خیریه توانبخشی معلولین ذهنی تهران

رفع مشکل درگاه پرداخت آنلاین

به گزارش روابط عمومی مؤسسه خیریه توانبخشی معلولین ذهنی تهران، از تاریخ ۲۵ فروردین ماه، درگاه پرداخت آنلاین مؤسسه دچار اختلالات فنی شده بود که با پیگیری های صورت گرفته، مشکل مرتفع گردیده است و خیرین گرامی می توانند همانند گذشته کمک های نقدی خود را از طریق پرداخت آنلاین وب سایت یاران مهربانی انجام دهند.

 

فرآیند مددکاری اجتماعی (بخش سوم)

در ادامه بررسی مراحل فرآیند مددکاری اجتماعی به سه مرحله دیگر اشاره ای خواهیم داشت:

مرحله تدوین برنامه کمکی: مهمترین اقدام مددکار اجتماعی بعد از مطالعه و تشخیص تدوین برنامه یا برنامه های کمکی برای حل مشکل یا مشکلات و رفع نیاز یا نیاز ها با مشارکت مراجع است که به این مرحله برنامه ریزی نیز می گویند. در این قسمت لازم است در ابتدا تعریفی از برنامه ریزی ارائه شود.

برنامه‌ریزی، فرایند تفکر در رابطه با فعالیت‌های لازم برای رسیدن به هدف مطلوب است. برنامه‌ریزی اولین و مهم‌ترین فعالیت لازم برای دستیابی به نتایج مطلوب است. بسته به فعالیت‌ها، هر برنامه می‌تواند که بلندمدت، میان‌مدت یا کوتاه‌مدت باشد.

اجرای برنامه های کمکی: پس از تدوین برنامه کمکی اجرای برنامه ها شروع می شود تا زمانیکه برنامه اجرا نشود، وجوه قوت و ضعف و به عبارتی دیگر کارایی آن مشخص نخواهد شد.

  • در این مرحله نیز مثل بقیه مراحل فرایند مددکاری اجتماعی، مشارکت و همکاری مراجع بسیار مهم و ضروری است، چون برنامه ها عمدتاً بر عهده مراجع است.
  • اجرایی بودن و عملی بودن برنامه در این مرحله تاثیر گذار است، در نظر داشتن توانایی ها و امکانات مراجع خانواده و جامعه در تدوین برنامه های کمکی اجرا را آسان تر می کند

ارزیابی برنامه ها: پنجمین مرحله از فرآیند مددکاری اجتماعی، ارزیابی برنامه های در حال اجرا و اجرا شده است. ارزیابی برنامه ها به مددکار و مراجع کمک می کند که بدانند استقلال نسبی مراجع یا اجرای برنامه ها تحقق می یابد یا خیر و اگر اشکالی وجود دارد در کجاست؟ (ارزیابی در تمام روش های مددکاری اجتماعی عبارت است از اینکه اجزای برنامه تا چه حد توانسته است هدف های مورد نظر را برآورده نماید).

گردآورنده:  فاطمه قهرمانی (مددکار اجتماعی مؤسسه خیریه توانبخشی معلولین ذهنی تهران)

 

تأثیر ساخت دستبندهای مهره ای بر مهارت های دست ورزی مددجویان

توجه و تمرکز مددجویان در انجام فعالیتهای هنری بسیار حائز اهمیت است . و تلاش پایدار ایشان و انجام فعالیتها بدون حواس پرتی برای توسعه تسلط ایشان بر کار مؤثر است .
بنابراین برای مددجویانی که در کنترل دست ورزی دچار مشکلات احتمالی می باشند هنر های دستی می تواند بسیاری از این مشکلات را برطرف نماید. از جمله مشکلاتی که مربوط به تسلط بر دست می باشد مانند فعالیت هایی که نیاز به دست کاری اشیاء دارند از قبیل : داشتن مشکل در گرفتن و رها کردن ، استفاده از تمام دست برای دست کاری یک شی ء ، بازکردن جعبه ، برش دادن ، نخ کردن مهره ، استفاده از ابزار ها و …
انواع هنر های ساختنی با مواد مختلف مانند ساخت دستبند های چوبی ، پلاستیکی ، فلزی با ابزار های مختلف ساخت می تواند علاوه بر تقویت مهارتهای دست ورزی نیروی خلاقیت آنان را نیز پرورش دهد.
علاوه بر آن استفاده مکرر از دست غالب ، اقدامات کوچکی چون گرفتن , نگه داشتن , فشار دادن یا گرفتن چیزی بین دو انگشت اشاره و شست باعث استقامت و استحکام بیشتر عضلات و تسلط بهتر بر عملکرد دستها می شود .
رشته کردن مهره های رنگی در نخ های رنگی ، علاوه بر اینکه مددجویان را با رنگ ها آشنا می سازد و باعث بهبود دقت و تمرکز در ایشان می شود , تأثیر بسزایی در پرورش خلاقیت و ایجاد عواطف خوش و شادی آور در مددجویان دارد .
بنابر این با استفاده از تشویق و تقویت مثبت و صرف وقت کافی می توان علاوه بر سوق دادن مددجویان به سمت استقلال بیشتر کمک کرد تا در انجام فعالیت ها به اعتماد به نفس و خودباوری بیشتری دست یابند با اینکه ممکن است بسیاری از ایشان در ابتدای کار اظهار ناتوانی کنند و به دلیل عدم توانایی و خستگی سریع دست از کار بکشند .

با تشکر از مقالات خانم دکتر شهره یوسفی و متخصصان کلینک توانبخشی روشا

 

گردآورنده: شیرین ترحمی، مربی آموزشی مؤسسه خیریه توانبخشی معلوولین ذهنی تهران

تاثیر ورزش در زندگی افراد توانیاب (معلول)

اثرات ورزش با توجه به اهمیت حیاتی آن برای معلولین از دیدگاه های مختلف مورد بررسی قرار می گیرد. به طور کلی هدف از ورزش برای معلولین، به حرکت درآوردن و قرار دادن آنان در یک مسیر عادی زندگی و حتی الامکان خودکفا نمودن آنان می باشد. اثرات ورزش برای معلولین را به شرح زیر می توان خلاصه نمود:

۱٫ اثرات فیزیولوژیکی :
الف- تامین قدرت عضلات، جلوگیری از آتروفی عضلات و بالاخره جایگزین نمودن فعالیت های اندام های سالم به جای اندام های معلول
ب- جلوگیری از نارسایی های دستگاه قلب و گردش خون و تنفس معلولین با توجه به مشکلات حرکتی که غالبا با آن مواجه هستند حرکات آنان نسبت به افراد غیر معلول کمتر می باشد و همین کم حرکتی زمینه را برای نارسایی های قلب و گردش خون و تنفس فراهم می سازد.
ج- انجام حرکات پَسیو، اَکتیو، مقاومتی و کمکی در تمام سطوح مفاصل باعث حفظ دامنه حرکتی آن و جلوگیری از خشکی مفاصل می گردد و در نهایت منجر به حفظ شکل عادی بدن فرد دارای معلولیت می شود.

۲٫ اثرات درمانی و کلینیکی ورزش :
اضافه نمودن فعالیت های ورزشی به درمان هایی از قبیل فیزیوتراپی، هیدروتراپی و … بعد از ترک بیمارستان اقدامی به جا و لازم و موثر برای معلولین می باشد. معلولین غالبا به خاطر محدودیت های حرکتی و مسائل دیگر دچار سنگ های کلیوی، مثانه و یبوست و … می شوند و تحقیقات نشان داده است معلولینی که به ورزش می پردازند غالبا کمتر دچار مشکلات یاد شده می شوند. علاوه بر آن، یکی دیگر از مشکلات معلولین چاقی می باشد که نه تنها تحرک آنان را مشکل می سازد بلکه باعث ایجاد نارسایی های قلبی و تنفسی می شود. پرداختن به فعالیت های ورزشی به خصوص فعالیت های هوازی جلوی ازدیاد وزن را گرفته و منجر به تقویت دستگاه قلب و گردش خون و تنفس می شود.

۳٫ اثرات روانی ورزش:
به طور کلی نارسایی های جسمی بر روی ذهن اثر می گذارد و در نهایت نارسایی های روانی را به دنبال دارد. پرداختن به فعالیت های ورزشی نه تنها باعث می شود که فرد کمتر به معلولیت خود توجه نماید بلکه غالبا آن را به فراموشی می سپارد.

۴٫ اثرات اجتماعی ورزش:
در مجموع، افراد معلول، گوشه گیر و منزوی هستند. البته یکی از علل آن را می توان عدم آگاهی خانواده ها و اجتماع نسبت به پدیده معلولیت دانست. ورود به اجتماعی کوچک ورزشی از یک محیط بسته زمینه را برای ورود به اجتماعات بزرگتر فراهم می سازد در واقع برای معلولین ورزش کانالی است جهت اجتماعی شدن و بازگشت به مسیر عادی زندگی.

 

گردآورنده: رضا درینی

انجام تست کرونا از مددجویان مؤسسه توسط شبکه بهداشت شمیرانات

شبکه بهداشت شمیرانات با حضور در مؤسسه خیریه توانبخشی معلولین ذهنی تهران، اقدام به انجام آزمایش کرونا از مددجویان این مرکز کرد.

به گزارش یاران مهربانی، متخصصان شبکه بهداشت شمیرانات، صبح چهارشنبه، با حضور در مؤسسه خیریه توانبخشی معلولین ذهنی تهران اقدام به انجام تست کرونا به صورت PCR و Rapid Test کردند.

مؤسسه خیریه توانبخشی معلولین ذهنی تهران، واقع در خیابان شریعتی، بصورت شبانه روزی و با کمک های مردمی از حدود ۱۰۰ معلول ذهنی، نگهداری و مراقبت می نماید.